Tayo’y me kanya kanyang kakanyahan

Habang nag-uusap ang dalawa ay may biglang dumaan na malaking eroplano sa taas nila. Ito’y ikinagulat ni Pipito, sa ingay ng makina ay ~muntik na siyang malaglag, buti na lamang ay nasalo siya ng Agila. Hangang-hanga ang maliit na ibon sa kanyang nakita at sabay tanong sa kausap.

“Ano pong klaseng ibon yan, higit na mas malaki pa po sa inyo at napakaingay ng huni niya?”

“Hindi siya isang ibon.”

“Pero lumilipad po siya.”

“Eroplano ang tawag riyan ng mga tao.”

“Ero……pla….no? Kung hindi po siya ibon, Ano po siya?” usisa ni Pipito.

“Imbensiyon siya ng mga tao, minsan ay nangarap sila na lumipad gaya natin, marami ang ~nagtangka, marami rin ang nabigo. Ang iba pa nga ay gumaya sa hugis at itsura ng ating mga pakpak na nakadipa. Lumikha rin sila ng sarili nilang bagwis na iwinawagayway. Subalit sila’y nabigo at hindi rin nila naabot ang langit. Ngunit hindi sila tumigil humanap ng paraan. Marami ring taon ang lumipas nang ganap na makalipad ang mga tao sa kalawakan.”

“Paano po sila nakalipad?”

“Gumawa sila ng sasakyan tulad ng nakita mo, nilagyan nila ito ng makina para makalipad, mayroon rin itong dalawang pakpak na tulad ng sa atin, kaya lang hindi ito pumapagaspas, kinabitan ng gulong na magsisilbing paa kung kinakailangan na nitong bumaba. Mula noon ay nakalilipad na rin ang mga tao. Kaya talagang nakahihigit sila sa atin, lahat yata ay kaya nilang gawin.”

“Hindi po, mas nakahihigit pa rin tayo sa kanila.”

“Aber! Bakit mo nasabi?”

“Tayo po ay hindi na natin kailangan gumamit pa ng eroplano para lang makalipad. E di mas mapalad tayo kaysa sa mga tao, dahil hindi na nating kinakailangan ~tumuklas ng tumuklas para lang makalipad. Likas sa ating mga ibon ang pinagkaloob na talino sa atin ng Maylikha.”

“Hindi pa rin tayo mapalad.”

“Bakit naman po?”

“Sapagkat yon lamang ang nagagawa natin, ang lumipad.”

“Hindi po ba ang isang bagay na ~katangi-tangi lang sa atin at walang katulad ay dapat nating pahalagahan, at ituring na kakaiba nating kakayahan.”

“Hmm! Isang paslit ka man malaki at tumatalas na ang iyong kaisipan. Kaya ako’y talagang naiinggit sa inyong mga bata. Subalit balang araw ay maiintindihan mo rin ang sinasabi ko sa’yo, minsan sa mundo natin kahit tama ito, mali pa rin. Kahit maganda ang ginawa mo, masama ka pa rin.”

“Ganun po.”

“Oo Pipito, tayo na gawa ng dakilang Maylalang, narito upang mahalin at ang mga kayamanan o mga bagay na walang buhay ay para lang gamitin sa ating pangangailangan. Kaya lang sa ating panahon ngayon, ay kabaligtaran na ang nangyayari. Ang mga nilikha na ang ginagamit at lubos na minamahal ay ang hawak-hawak nilang kapangyarihan at kayamanan.”

“Hindi po ako makapaniwala sa mga binabanggit niyo sa akin ngayon.”

“Hay…. Pipito, sa paglipat mo ng ~pahina sa kabanata ng iyong buhay, marami ka pang malalaman na ~nakakagimbal na katotohanan. Halika na at ihahatid kita sa inyo, papalapit na ang paglubog ng araw.”

“Hindi na po ginoong Agila. Alam ko na po ang pauwi sa min.” pagyayabang na pagsabi ni Pipito.

“Sigurado ka ba iho?”

“Opo! Kaya ko na pong bumalik, ilang beses na po akong namamasyal na mag-isa.”

“Sige! Kung gayon mauuna na ako sa’yo at malayo pa ang aking lalakbayin.”

“Sandali! Ginoong Agila! Magkikita pa po ba tayo?”

“Hay… Ewan ko Pipito, hindi kita masasagot. Ang alam ko lang sa iyong paglaki at simulang ~mamulat na iyong mga mata, ako’y iyong matatandaan at unti-unti mo nang matatahi ang mga pira-pirasong mong mga tanong na hindi mo maintindihan ngayon.” pahuling salita ng Agila bago magpaalam.

– Kamalayang Kalayaan

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s