Sumobra na ang Karunungan ng Tao

Dumapo ang dalawa sa bubong ng isang pabrika, duon pinaliwanag ni Joel ang mga tanong ng paslit.

“Alam mo ba ang mga pabrikang ito ay isa sa pinagmulan kung bakit nakikita na natin ang hangin ngayon, dati-rati ito ay iyo lang nararamdaman. Sari-saring dumi ang ikinakalat nito, hindi lang sa hangin kundi sa ating mga ilog na rin.”

“Kaya ba itim na ang kulay ng mga ilog rito.”

“Oo, ngayon dahil sa pagtatapon nila ng mga dumi na nanggagaling sa kanilang pabrika. Napipinsala at dahan-dahang pinapatay nila ang ilog na noon ay mayaman sa ibat ibang klase ng isda, at iba pang uri ng halaman at hayop na pangtubig. Ang ilog na kulay bughaw, ngayon ay nag-iba na.”

“Bakit nila ginagawa ito sa kapaligiran?”

“Sumobra na yata talaga ang dunong ng mga tao, nakalimutan na nilang mag-isip, akala nila lahat ng kanilang ginagawa ay tama, hindi na nila pinag-isipan ang masamang idudulot ng kanilang mga hakbang. Ang sabi nila ay para raw ito sa kaunlaran. Ito ang mahalaga para sa kanila, hangga’t sila’y nakikinabang sa kanilang mga pansariling ~kapakanan. Wala silang pakialam kahit sila’y nakakasakit at nakakapinsala na.”

“Kaunlaran, masasabi kong ito’y huwad na kaunlaran.”

“Oo nga, sayang at inabutan na nating ganito ang lahat. Alam mo hindi lang naman ang malalaki ang nagkakalat sa ating paligid, pati na rin ang mga indibidwal na tao. Wala na rin silang pakundangan na magkalat at magtapon ng basura sa ating paligid.”

“Kung puwede nga lang sana nating kausapin ng isa-isa ang mga tao. Ipaliwanag sa kanila ang ~kahalagahan ng mga ito, na kanila namang unti-unting sinisira.” sabi ni Pipito.

“Sana nga’y maaring mangyari yang iniisip mo, ngunit baka magsasayang ka lang ng iyong laway, ang mga tao ay mahirap makaintindi, o ayaw lang nilang umintindi. Hangga’t hindi pa sila direktang napipinsala ay kanila lamang ipagwawalang-bahala ito. Subalit pag dumating na ang sakuna ay isa-isa silang nagtuturuan at nagsisisihan. Ngunit wala naman itong maitutulong, hindi na maibabalik ang mga buhay na nawala dahil sa kanilang kapabayaan.”

“Siguro’y dapat na silang gisingin!”

“Gising naman ang mga mata nila, subalit hindi nga lang ang mga pang-unawa nila.” sagot ni Joel

“Oo nga, mahirap talagang gisingin ang isang gising.”

“Ang tunay na gising dapat ay bumabangon rin, kailangan magbangon para kumilos upang umunlad, kaya lang mayroon pa ring kahit nakadilat na ang mga mata ay nananatiling nakahiga pa rin, panahon ay hindi nila pinapansin, kaya kahit gising ka man kung hindi ka kikilos parang patay ka rin.”

“Bakit ganun Joel? Bakit sila ganun? Hindi ba nila ito nakikita? Hindi ba nila naririnig ang ~taghoy at daing ng kapaligiran. Mga wala ba silang pakiramdam? Nasa harap na nila ang ~ugat na pinagmulan nitong lahat, ngunit ito lamang ay kanilang pinababayaan. Hindi nila binibigyan ng pansin at pagpapahalaga.”

“Kaibigan alam kong nakakaramdam ka ngayon ng malaking kabiguan sa paligid mo. Dumaan din ako sa ganyang panahon na maraming katanungan na nangangailangan ng kasagutan. Minsan may mga tanong na wala naman talagang sagot. Habang pinipilit mo itong luminaw, lalo lang itong lumalabo.”

“Ganyan ba talaga ang buhay? Kanya-kanyang labo?”

“Siguro. Halika na’t maitim na ang ulap, mukhang babagsakan niya tayo ng isang malakas na ulan.”

– Kamalayang Kalayaan

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s