Pagkakaisa

Ang dalawa ay nag-uusap ng kanilang mapansin ang mga maliliit na langgam na malapit sa mga paa nila, pila-pila itong naglalakad at nagdaraan sa mataas na ~talahib patungo sa kanilang tahanan. Hindi man lang nagkakabanggaan kahit makipot ang puwang na kanilang dinadaanan. Natutuwa si Pipito dahil kay gandang tingnan ang mga langgam, sunod-sunod at hindi nag-uunahan. Bitbit-bitbit ang pagkain na nakuha upang ipunin sa kanilang tirahan.

“Tingnan mo Joel nakatutuwang panoorin ang mga langgam. Bawat isa ay mayroong hawak-hawak na pagkain, sila’y nagtutulungan sa kanilang mga gawain.”

“Oo nga e, mabuti pa itong mga maliliit na langgam ay nagtutulungan. Hindi katulad ng ibang uri dahil sa ~pagkaganid ay natutong manlamang, lalo na sa mga maliliit na naaapi.”

“Ganun ba sila talaga ~mapagsamantala?”

“Masakit man sabihin subalit iyon ang totoo.”

“Bakit?” tanong ni Pipito.

“Naghahangad sila ng lakas o kayamanan na higit sa kanilang pangangailangan. Kahit napakarami ang nasasaktan o nawawalan, gagawin nila ito para sa sarili nilang ~interes, parati silang nag-aagawan o naggigitgitan sa kapangyarihan. Naturingan pa naman silang matalino, pero sa suliraning kapiraso agad-agad silang nagkakagulo.” paliwanag ni Joel.

“Sana’y tularan nila ang mga langgam, maliliit man sila’y tulong-tulong sa hakutan, nagtutulungan kahit saan. Pagkain na kanilang nilalaan ay para sa kanilang lahat pagdating ng tag-ulan.” bigkas ni Pipito.

“Oo nga, sana nga’y magkaroon na ng pagkakapantay-pantay dito sa mundo. Hindi naman sana palaging nasa ilalim lang nila tayo. Huwag sanang masanay ang nasa ilalim na manatiling nasa ilalim na lang.”

“Ano ba ang nararapat?” tanong ni Pipito.

“Pagmamahal at pagmamalasakit sa ating mga kalahi ang dapat ipairal.”

“Gaano ba kahalaga ang pagmamalasakit at pagmamahal dito sa lupa?”

“Napakahalaga nito sa ating pagkilos sa ~sangkalupaan, ito ay isa sa mahalagang pamana ng Lumikha sa ating lahat. Hangad niyang makita ito sa bawat isa sa atin, na taglay ang tunay na kababaang loob at kasama ang mabuting kalooban.”

“Bakit marami pa rin ang hindi sumusunod?”

“Bawat isa sa atin ay binigyan ng Lumikha ng sariling pag-iisip, at kalayaang magpasiya sa ating mga kilos.” paliwanag ni Joel.

“Bakit hindi na lang niya ginawa na puro kabutihan ang ating naiisip o ginagawa? Sana’y wala ng nakakasakit sa ating mundo.” pag-uusisa ni Pipito.

“Ayaw niyang pangunahan ang ating mga pag-iisip at kilos, ganun niya talaga tayo kamahal, binigyan niya tayo ng kalayaan na magpasiya kung paano natin patatakbuhin ang ating mga buhay dito sa daigdig. Subalit kaakibat ng pagbibigay niya sa atin ng karunungan at ~malayang kalooban, hiling niya lang ay ~gawaran natin siya ng lubos na paggalang, pagmamahal at pagmamalasakit, at ganuon din sa lahat ng kanyang mga nilikha sa lupa. Kaya lang sa ating panahon ngayon marami ang hindi na gumagalang sa ating Maylikha, at tuluyan na nilang kinalimutan ang gumawa sa kanila.”

“Nakakalungkot ang nangyayari sa ating lahat rito sa daigdig, mahirap talagang maintindihan ang lahat ng nagaganap, pati na sa ating dinadakila at minamahal ay wala na silang paggalang. Paano matatanggal ang mga kamay na nakagapos pala? O mga pakpak natin na kanilang tinalian, at mga pag-iisip natin na kanilang kinukulong. Ano ang dapat nating gawin upang masupil ang mga uring ~mapagsamantalang ito?”

“Kailangan lang ng pagkakaisa, sa isang layunin at mithiin para sa higit na nakakarami.”

“Pagkakaisa?” tanong ni Pipito.

“Oo, tulad ng maliliit na langgam makikita mo sa kanila ang pagkakaisa. Hindi nakakaranas ng taggutom dahil ang bawat isa ay nakikipagtulungan para sa isang ~hangarin, para sa higit at ~kapakanan ng nakakarami.”

“Ibig mo bang sabihin ay kaya natin talunin ang sinumang makapangyarihan, basta lang mayroon tayong pagkakaisa.”

“Oo naman Pipito. Tulad ng isang walis, kumuha ka ng isang pirasong tingting dito at subukan mong baliin.”

“Nagawa ko na.” sagot ni Pipito.

“Anong nangyari?” tanong ni Joel.

“Nabali ko.”

“Ganun kadali?” balik ni Joel.

“E ang dali namang baliin!” sabi ni Pipito.

“Ngayon heto ang isang buong walis, subukan mo ngang itong baliin.” tinuro ni Joel at sabay nilapitan ni Pipito ang nakakalat na sira at upod na walis sa lupa.

“Hindi ko mabali, sobrang laki.”
“Ganyan ang ibig kong ~ipabatid sa’yo, kailangan nating magsamasama upang ~magapi natin ang umaapi sa atin. Kahit anong lakas at kapangyarihan na mayroon sila ay hindi nila ito matutumbasan basta may pagkakaisa lang.”

“Kung nagsasama-sama lang ang mga mapapalad na tao, ay hindi sana sila na-aapi ng mga iilan na ~mapagsamantala, at mga naghaharing uring ito.” sabi ni Pipito.

“Kung nagkakaisa nga lang! Kaya lang hindi. Nasa kamay na nila ang pagpapasiya para sa kanilang paglaya sa kahirapan, at tuluyang makamit na nila ang katarungan, kailangan ng umpisahang basagin ang ating mga kaisipan at ang ~malay na naaalipin, upang ang pang-aabuso at pang-aapi sa maliliit ay mawakasan na.” balik ni Joel.

“Oo nga, tayo’y naririto upang ~patatagin at ~hasain ang kaisipan, kailangan ring ~linangin ang ~kamalayan, ang mali at ang wasto ay patunayan ng ating karanasan. Huwag nating patuloy na tanggapin na lang ang mga bagay na hindi naman tayo ang may gawa. Sana’y hanapin natin ang ugat at hindi ang puno ng tunay na suliranin, alang-alang sa buhay na ~matiwasay. Gisingin ang tulog na isip at matutong ~manindigan, simulang magkaisa at para makamit na ang tagumpay. Panahon ng wakasan ang ~pagsasamantala.” bigkas ni Pipito.

“Ngunit patuloy na mananatili ang kaguluhan habang may naghahari-harian, wala tayong matatamong katahimikan. Hangga’t ang katarungan ay para lang sa iilan, hangga’t maraming lugmok at nahihirapan, hangga’t hindi inaalam ang puno’t dulo ng tunay na dahilan ng kaguluhang ito, hindi matatapos ang gulo.” tugon ni Joel kay Pipito.

“Joel para silang nagbubulag-bulagan o nagbibingi-bingihan sa nangyayari sa paligid.”

“Minsan kasi ang ating paningin ay lilinaw lang pagkatapos mahugasan ng luha ang mga mata. Kailangan mabigo para maging ~mahinay at mapagmahal, o magkasakit upang makapagpahinga at makapag-isip ng mahusay sa mas mahahalagang mga bagay.”

“Tayo ng lumipad Joel.”

– Kamalayang Kalayaan

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s