Masakit na Pananalita

Lumipad ang dalawa pataas at tumambad sa kanila ang napakaraming punong buko na parang kulay ginto ang bunga, ito rin ay nasa likod ng mga bahay. Ngayon ay kinakailangan nilang isa-isahin ang mga puno roon.

“Oo nga. Kami’y nagkamali. Pagpasensiyahan mo na ako.” nahihiyang sabi ni Pipito.

“Ayos lang yon, Piping ang pangalan ko.”

“Ako naman si Pipito at siya si Joel, kami’y mga ibong mayang katulad mo.”

“Isa ka rin pala sa nabiktima ng kanilang ~karahasan.”

“Oo. Isa rin ako sa hindi pinalad sa kamay ng mga tao.” sagot ni Joel kay Piping.

“Masarap bang lumipad?” tanong ni Piping.

“Bakit hindi ka pa ba nakalilipad? Sa gulang mong iyan tiyak kong marami ka na sigurong narating.” tanong ni Pipito.

“Hindi e, hindi ko nga alam ang pakiramdam ng nakalilipad.” bigong salita ni Piping.

“Bakit ayaw mong subukan?”

“Ako’y ~pinanghinaan ng loob sa sarili, nuong bata pa ako ay gustong-gusto kong lumipad, at salubungin ang hangin para makipaglaro sa kanya. Pinanganak akong mayroong kahinaan ang katawan at mga pakpak. Sa mura kong idad ay buo ang aking loob para makalipad. Ngunit sa hindi ko maintindihang ~katwiran ay pinipigilan ako ng ~humuhubog sa isang batang ibon.”

“Pinipigilan ka ng mga matatanda?”

“Oo. Lagi silang may ~pangamba, at pinipigilan nila na isagawa ang mga gusto ko para sa aking sarili.”

“Sa paanong paraan?”

“Sa pagdurog nila sa akin, ang paghadlang sa aking mga ~ninanais, ang hindi pagbibigay halaga sa aking mga ginagawa, ang pagpasok sa buong buhay ng isang musmos.”

“Hindi ba dapat ito ay naaayon sa sariling pananaw, at ~paninindigan na ~batay sa kanyang panahon, at ginagalawang lipunan ng isang bata.” sagot ni Pipito.

“Dapat nga. Subalit hindi nila namamalayan sa sarili na nakakasakit pala ang kanilang mga salita at kilos, lahat na lang nang ginagawa ko ay lagi na lang mali. Wala na yata akong ginawang tama. Para bang nung nagsabog ng katalinuhan ang Maylikha ay sinalo na lahat ng mga matatanda, at wala ng natira sa mga batang kagaya ko sa buong sanlibutan.”

“Baka naman inaalala lang niya ang iyong kalagayan at ikaw ay lubos nilang iniingatan.”

“Maari nga, subalit may tamang pag-aalala, hindi ang pagwasak sa buo mong pagkaibon. Ang hindi pagbibitaw ng mga masasakit na salita. Ang tunay na ~paglingap kanino man, ay ang hindi paghahanap ng kapintasan o pagkukulang, hindi pagkuha ng mga ~tugon, at ang hindi pagtingin sa mga kamalian, bagkus turuan kang labanan ang mga pagkakamali, ipakitang kailangan tanggapin ang mga pagkukulang at kapintasan, at paalalahanan na iwasan ang pagbibigay ng mga ~hindi makabuluhang dahilan.” bigkas ni Piping.

“Hindi kita maintindihan.” tanong ni Pipito.

“Mayroon silang mga maling paniniwala at paraan na nakaugalian at nakasanayan nila sa ~paghubog ng isang ibon.”

“Anong paniniwala?” sabi ni Joel

“Ang pagsisira nito sa loob ng isang batang ibon, akala nila’y sa pamamagitan nito’y kanilang maiaangat ang ~pananalig sa sarili ng isang musmos, subalit ito’y kabaligtaran sa kanilang inaasahan, hindi nila ~namamalayan sa kanilang ~pamamaraan na nakaugalian, ay lalo lang nitong winawasak at pinapatay ang buong buhay ng isang munting ibon, na madadala niya sa kanyang paglaki at tatagos sa buong sarili. Lalo lang nitong pinahihina ang kalooban at kaya sa kanyang ~pagsagupa ay walang natitirang lakas upang ~gapiin ang pait na ~ginawad ng ~tadhana. Sila ang dapat nating maging ~giya, at hindi magligaw sa ~tinatahak na paroroonan ng ating puso.”

“Sangayon ako sa’yo Piping, ang buto nga raw na nanatili sa ilalim ng lupa ay walang panganib, pero hindi siya magiging isang bulaklak. Ang butong hindi ~magtalop at buksan ang balat niya, hindi makakarating patungo sa sinag ng araw, para siya ay mahawakan. Kailangan lahat ay baguhin at salubungin ang dumarating na pasakit, upang ito’y magsimulang sumibol at unti-unting magkaroon ng lakas.” sabi ni Pipito.

“Tama si Pipito. Minsan nararapat na hayaan nila tayong harapin at sagupain ang malupit na agos ng buhay na hindi maiiwasan. Mga bagay na ito ay isa sa magpapausbong ng ~katatagan at ~magpapalago sa atin, kailangan tayong madapa at masugatan upang malaman ang sakit, at matutong tumayo ng nag-iisa sa pagkabuwal. Palagiang baon-baon natin ang kanilang ~makatuwirang ~pag-gabay at tamang paghubog ayon sa niloloob ng ating mga sarili.” paliwanag ni Joel.

“Ngunit nakapanghihina ang katotohanan dahil patuloy sila sa pagbabalewala, at hindi pagbibigay ng halaga sa mga ginagawa o sinasabi ng isang bata o ng isang matanda, ang hindi pagiging ~sensitibo sa masasakit na salitang binibitawan, hindi man lang nila inisip kung ito’y makakasakit sa sinasabihan nila, at ang hindi pagpansin sa dinaramdam ng isang walang kamuwang-muwang na paslit, o sa hindi man paslit. Lahat ng ito ay hindi pinag-uukulan ng panahon para silipin ang ~pinag-uugatan ng suliranin at gulo ng buhay.” may pagkabigong sabi ni Piping.

“Ang ama ko’y malawak mag-isip, laging bukas sa malayang pangangatwiran.” sabi ni Pipito.

“Mapalad ka, bibihira ang mga katulad niyang handang makinig, sa salita ng isang bata o kanino man. Hindi tulad ko palagi na lang negatibo ang nasa isip niya sa akin. Wala ng ginawang tama, mas madalas pa nilang nadudungaw ang aking mga kamalian, sa halip na ang mga magaganda at ang mabuti kong nagagawa.”

“Lubos-lubos ang aking pagtataka. Bakit kaya sila ganuon? Imbis na tingnan ang mga positibong mga bagay ng bawat isa, ay mas ginugusto pa nilang mamintas at makasakit ng mga damdamin.” sabi ni Pipito.

“Malamang ay hindi nila ~nababatid ang kanilang mga sinasabi at ginagawa. Bakit hindi mo subukang ~ipahayag at ilabas ang dinaramdam mo? Sa tingin ko’y panahon na upang sila’y paalalahanan natin, ang pang-aabusong emosyonal ay lubos na kaysakit, at tagos sa kaloob-looban ng ating buong pagka-ibon, kaysa sa pang-aabusong pisikal na ramdam lang ang sakit sa labas, at nakatitiyak tayong ito ay maghihilom.” banggit ni Joel kay Piping.

“Ginawa ko na yan, subalit lalo lang naging magulo ang sitwasyon, mahirap yata para sa isang matanda ang tumanggap ng kanyang pagkakamali. Para sa matatanda ay isang pagpapakita ng kahinaan ang pumantay at bumaba sa ~antas ng mga bata.”

“Sa tingin ko’y hindi naman karuwagan o pagpapakita ng kahinaan, ang yumuko at pakinggan ang boses ng mga paslit, o ng sinuman na mayroong ~makatuwiran na kaisipan. Bagkus ito’y ~pagpapamalas ng ~kababaang-loob, upang ~kilalanin ang karapatan ng mga bata bilang isang bahagi rin sa ating mundong ginagalawan. Mataas ang aking pagtingin at paggalang sa mga matatanda, na marunong ~kumilala at ~dinggin ang ating mga maliliit na tinig. Para sa akin ay mas ganap na matapang ang sino man may lakas ng loob, na humaharap at tumatanggap sa kanyang mga mali.” pahayag ni Pipito.
“Pipito matagal ng nilimot ng mga matatanda ang salitang pagpapakumbaba. Napapansin kong takot nga silang sabihin at malaman kung ano ang totoo, madalas ay iniiwasan nila itong pag-usapan, o kaya’y nahihiya sila na malaman pa ito ng iba. Pero patuloy pa rin sila sa ugali nilang hindi maganda na nakakasama sa marami.” sagot ni Piping.

“Hay…… Nahihiya pala sila na malaman ang pinaggagawa nila. Alam naman pala nilang mali at may masamang epekto ang kanilang mga kinikilos. Bakit patuloy pa rin nilang ginagawa? Hindi ba ang mga bagay na totoo ay hindi dapat ikinahihiya, at kaya hindi rin nararapat na gawin at ituloy ang isang bagay kung ikahihiya mo ito. Ito’y isang pagpapakita lang ng ~pagpapaimbabaw natin sa ating mga sarili.”

“Marami pa rin sa atin talaga ang takot na takot sa katotohanan, naduduwag para tanggapin ito. Gaya ng sinabi ko nakalimutan na nilang magpakumbaba.”

“Baka sinabi mo naman ito sa hindi mahinahong paraan, alam mo ang mga matatanda ay hindi kaagad-agad nakatatanggap, lalo na kung ito’y galing sa isang bata, madaling masaktan ang sarili kung sila’y pinagsasabihan ng mas higit na bata sa kanilang idad.” singit ni Joel.

“Nangangarap lang kayo. Walang pagbabagong magaganap, ang buhay ay hindi singganda o singtamis ng isang pangarap. Binubulag lang kayo ng inyong mga paniniwala.” sabi ni Piping.

“Hindi kaibigan, mayroon. Dapat ay matuto kang mangarap, totoong sa simula ito ay nasa isip lamang, subali’t na sa iyong pagkilos ang ~katuparan ng ating mga minimithi at pangarap. Naniniwala akong bawat isa sa atin ay binigyan tayo ng mataas na ~antas ng karunungan at kamalayan, na magagamit upang maunawaan ang sinuman, pero kailangan lakbayin muna natin ang ating mga sarili para duon ito tuluyang harapin. Minsan kung umabot na ito sa dulo ng ating sukdulan, ay kinakailangan din natin ang tulong ng iba pang mga nilalang. Sila ang mag-aakay at magbibigay ng ~tanglaw sa’yo, upang makita ang mga bagay-bagay na hindi mo malinaw na nasisilip, dahil ito sa panahong ikaw ay ~maligalig at ~balisa ang iyong kaisipan. Huwag nating pilitin ang ating sarili na sagutin o ayusin lahat ito ng nag-iisa.” paliwanag ni Pipito.

“Hindi ko alam munting ibon. Mabuting sarilinin ko na lang lahat.” ~tugon ni Piping na di nasisiyahan.

“Kaibigang Maya walang sinumang ibon ang nabubuhay para sa sarili lamang, tayong lahat ay may pananagutan sa isa’t-isa. Hindi mo ba alam maligaya’t masarap ang aking nadarama, kung mayroon humihingi at nangangailangan ng tulong ko. Nagbibigay ito na hindi ~mailahad na kasiyahan at kaligayahang ganap na nanggagaling sa ating Maylikha, nakakaramdam ng ~pagkabuo sa buhay ko kung mayroong natutulungan, o kaya’y napapawi ko ang kanyang kalungkutan. Lagi akong nakikinig sa kanyang kaligayahan at kasawian, dinadamayan sa panahon ng kanyang pangangailangan. Huwag mong ipagdamot sa mga nilalang na handang makinig at ikaw ay saklolohan sa pagkakalaglag mo sa isang malalim na hukay. Kaya kung ako man ay may suliranin ay ipinagtatapat ko ng buong-buo sa aking pinakamamahal at nagmamahal sa akin, alam kong maiintindihan niya ako at mauunawaan. Magdudulot ng liwanag at makakatuwang sa hindi makayanang problema na aking kinakaharap. Kahit hindi nagkaroon ng kaliwanagan ang lahat, ang mahalaga ako ay may napagsabihan, at pinakinggan na bukas ang dalawang tenga.”

“Nalilito ako, hindi ko na alam kung ano ang tama. Ang tanging hangad ko lamang ay magmahal at mahalin din.”

“Yun naman ang tama Piping, ang magmahal at mahalin rin.” sabi ni Joel.

“Pero minsa’y hindi ko na alam ang pagkakaiba ng tama at mali, akala ko’y ang pagpapahayag sa totoo kong nararamdaman ang siyang magbibigay sa akin ng ~kaluwalhatian, ang pagpapakita ng kabutihan, pagbibigay ng pang-unawa, ~pagkalinga at pagmamahal ay magbubunga ng ganap na ~katuparan at kasiyahan.”

“Marami pa rin sa ating kung minsa’y mahirap talagang maunawaan ang kanilang ~pagtatauli, pag sila’y binibigyan o pinapakitahan ng pagmamahal. Hindi natin ~batid kung ano ang nasa isip at puso nila.” sabi ni Pipito.

“Ang mahalaga ngayon ay pinakita at pinaramdam mo ang iyong ~wagas na pagmamahal, hindi mo na ~pagkukulang kung hindi man naging maganda ang kinalabasan, ng mga bagay na gusto mong mangyari. Huwag kang laging umasa na magiging maayos ang lahat, kahit tama at totoo ang iyong ginagawa at sinasabi. Tayo ay mayroong kanya-kanyang pag-iisip at nararamdaman. Subukan mong lumipad, simulang pawiin ang pangamba, hayaang sumubok ulit sa dati’y hindi nagkaroon ng ~kaganapan.” paliwanag ni Joel kay Piping.

“Ewan ko, kung magagawa ko ang sinasabi niyo.”

“Magagawa mo yan, kailangan mong magtiwala sa iyong sarili, at sa ibang may mabuting kalooban na nilalang.” sabi ni Pipito.

“O baka naman tinatalo ka lang ng iyong kainipan, ang isang ~pagbabago ay hindi puwedeng madiliin.” bigkas ni Joel.

“Siguro nga.”

“Ipagpatuloy mo lang ang ~pakikipaglaban at ~pagpunyagian ang hinahangad mong pag-iiba.” pahayag na may bitbit na pag-asa ni Pipito.

“Salamat.”

“Sana’y sa pagkikita natin ulit ay masisilayan ka na naming lumilipad.” salita ni Joel.

“Dumating sana yon.” malungkot na sagot ni Piping.

“Paalam na sa’yo.”

– Kamalayang Kalayaan

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s