Ang hindi pagtanggap

Tumango-tango lang na parang nagtataka si Pipito sa sinasabi ng kausap. Siya naman ang nagtanong.

“Anong uri ka ba ng ibon?” tanong ni Pipito.

“Ako’y isang mayang katulad mo.” sagot sa kanya ng ibong dilaw.

“Bakit dilaw ang iyong kulay? Ang sa akin ay kayumanggihin.”

“Kayumanggi rin ang kulay ko nuon, saan ka ba naman nakakita ng mayang kulay dilaw, kagagawan ito ng mga tao.” malungkot na pahayag ng dilaw na ibon.

“Mga tao?” nagtatakang tanong ni Pipito.

“May iba, na ginawa-gawa nila tayong pagkakakitaan.”

“Paano sila nagkakapera sa mga tulad natin?”

“Kapag napapalapit na ang piyesta ng isang lugar ay nagsisimula na silang manghuli at siguradong pera na yon.”

“Bakit kailangan pa nila tayong kulayan?”

“Para maging kaakit-akit sa paningin, hindi nila tayo maipagbibili ng mabilis kung hindi tayo kakaiba, saan ka ba naman nakakita ng mayang iba’t-ibang kulay, eh di sa kanila lang, iniiyakan ng bata paglabas sa simbahan at ang pobreng magulang walang magawa kundi bilhan ang naglulupasay na paslit para ito tumahan.”

“Sabi mo’y magkatulad tayo. Paano naging dilaw ang katawan mo?” tanong na pausisa ni Pipito.

“Pinahiran nila ako ng kemikal!”

“Kemikal!”

“Oo, mga nakalalason na kemikal ang pinapahid nila sa buong katawan ng ibong mayang nahuhuli nila.”

“Nakalalason? Di ba masama yon?” ~nahihintakutan na tanong ni Pipito.

“Nakasasama nga ito lalo na sa mga ibon gaya natin. Alam mo may iilang tao na gagawin nila ang lahat para lang kumita, kahit na mayroon silang masasaktan. Hindi naman sila ang napeperwisyo, hindi naman sila ang nalalason. Sa konting pagod sa paghuli at pambili ng pintura, siguradong napakalaki ang balik sa kanila. Ganon yata talaga ang mga tao, maypagka-malupit, lalo na sa mga maliliit na nilalang na walang kapangyarihang tulad natin.” paliwanag ni Joel.

“Akala ko sila ay may mabuting kalooban.” hindi nakalulugod na pahayag ni Pipito sa kanyang kausap.

“Akala ko rin.”

“Nalulungkot ako.” biglang sabi ni Pipito.

“Saan? Dahil ba sa sinasapit natin sa kamay ng mga tao.” tanong ni Joel.
Umiling-iling si Pipito na may mababanaag na matinding ~kapighatian na bumabalot sa kanyang mukha.

“Bukod duon, naiisip ko kasi ang nanay at tatay ko. Kamusta na kaya sila? Ano kaya ang ginagawa nila ngayon? Hinahanap kaya nila ako? Ikaw Joel nasaan ang pamilya mo?”

“Hindi ko na alam kung nasaan na sila ngayon, ang huli naming pagkikita ay sa simbahan, ng kami ay ibenta at tuluyan na magkahiwa-hiwalay. Hindi ko alam kung sinong tao ang nakabili sa kanila. Kung nasaan man sila ngayon, sana’y inaalagaan silang mabuti.”

“Ikaw paano ka nakawala?”

“Hindi ako nakatakas, mapalad lang ako at napunta sa isang mabait na bata, dahil sa pangungulila at pagkawalay sa aking magulang, hindi na matuka ang pagkaing binibigay ng aking bagong amo. Napansin niya sigurong hindi ko na kinakain ang mga nilalagay niya, kaya nag-disisiyon siyang pakawalan na lang ako. Sa aking paglaya akala ko’y magiging ~ganap ang kasiyahan, hindi pala, nagpasiya akong hanapin ang aking mga magulang ngunit ako’y nabigo, kaya binalikan ko na lang ang dating ~kawan namin, sa isip ko’y sila ay matutuwa pagnakita nila akong nakabalik, ngunit ito’y kabaligtaran sa aking inaasahan.”

“Bakit?”

“Ayaw na nila akong tanggapin, hindi na raw ako ang dating Joel na kauri nila, nag-iba na raw ang kulay at hindi na maaring pang sumama sa kawan nila. Ako’y pinagtabuyan, kaya nagpasiyang ~lumisan na lang at mamuhay na nag-iisa.”

“Sana’y pinaliwanag mong, hindi mo kagustuhang mag-iba ang iyong kulay, biktima ka lang ng kalupitan ng tao.”

“Pinaliwanag ko rin yon, pero mayroon rin tayong mga kauri na ~salat sa pang-unawa at sinasarado nila ang kanilang mga isip.”

“Kaibigan, kay sakit ng iyong sinapit sa kamay ng mga tao, at sa ating mga ibang kauri.”

“Wala akong magagawa kundi tanggapin na lang ito, at ipagpatuloy pa rin ang aking buhay kahit ako’y nag-iisa na.”

“Hindi ka ba nahihirapan sa iyong pamumuhay ngayon, at mag-isa mong sinasalubong ito?”

“Nahihirapan, at minsan pagod na rin. Pakiramdam ko’y, parang naliligaw sa isang daanan ng ~karimlan. Kaya nga ako’y nagsusumikap na kahit kaunti man lang ay mabawas-bawasan ang mabigat na pasanin sa aking balikat. Heto’t kahit mahirap ang pinatutunguhan ng aking buhay ngayon, ako’y handang makipag-sapalaran, sapagkat ang pag-ikot ng mundo ay hindi ko kayang pigilan, pero ang suliranin ay puwede kong harapin. Gayon pa man hindi maalis na minsan ako’y panghinaan na ng aking loob, at tuluyang malaglag ang hawak kong tiwala, na magkakaroon pa ako ng magandang kinabukasan sa buhay ko ngayon.”

“Nakikiusap ako, huwag mo itong bitawan! Naalala ko tuloy ang laging bilin sa akin ng aking mahal na ina, kung mayroon mang suliranin, lunas ay dapat hanapin at kung may dilim, hintayin lamang at may liwanag ring darating. Bawat isa sa atin ay may kakambal na pag-asa, kahit sino man sa atin ay may ligaya at dusa, kaya hangga’t tayo ay humihinga may darating na magandang umaga, maging sa’yo at maging sa akin man.”

“Tama ka kaibigan, salamat sa pagpapa-alala mo sa akin muli, muntikan ko na itong malimutan. Ngunit ngayon ako’y nakakaramdam pa rin ng pag-iisa.”

“Hindi na ngayon Joel.” sabi ni Pipito at sabay akbay kay Joel.

“O nga pala! Naghapunan ka na ba?” tanong ni Joel kay Pipito.

“Ah, hindi pa nga eh. Medyo masakit na nga ang tiyan ko.” sagot ni Pipito.

“Eto may dala ako, paghatian na nating dalawa, pagtiyagaan mo na lang itong nakuha ko sa ibaba.”

“Ayos lang yon, hindi naman ako mapili sa pagkain. Kahit anong ihain ni Ina ay masaya naming pinagsasaluhan, sabi niya kahit papaano ay mapalad pa rin kami dahil may nakukuhang pa silang pagkain.
Marami na raw ngayon ang hindi nakakakain at namamatay na lang sa gutom na dilat ang mga mata.”

“Totoo yon Pipito, pahirap ng pahirap na talaga ang buhay natin ngayon.”

– Kamalayang Kalayaan

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s