Pisikal na kakulangan

Unti-unti ng nalalaglag ang malalaking patak ng ulan. Kaya daglian naghanap ng masisilungan ang dalawang ibon. Mabilis na bumuhos ng napakalakas at tuluyan ng inabutan ng ulan si Pipito at Joel. Pilit iniilagan ang mga malalaking patak ng ulan na parang hinahabol sila. Walang humpay ang pag-iwas ng mga pakpak, para itong mga bala na walang mata, na sila ang pinupuntahan para patamaan. Sabay naman ng dating ng malakas na hangin at pagsabog ng isang malakas na kulog. Muntikan ng bumagsak si Pipito sa pagkagulat sa malakas na tunog na narinig. Sinabayan pa ng nakakasilaw na kidlat na animo’y galit na galit, ito’y mabilis namang tumama sa kanyang matang na ~kagyat namang napapikit. Hindi pa niya halos nadidilat ang mga mata ay biglaan na namang dumating ulit ang nagwawalang kidlat, at dinaplisan ng matulis na dulo ng kanyang katawan ang isang sanga na malapit sa dalawang ibon. Naputol at matulin itong bumabagsak sa kinaroroonan ni Pipito. Mabuti na lamang ay nahila ng mabilis ni Joel ang pakpak na tulirong si Pipito at naligtas sa tiyak na kapahamakan. Inalalayan ang pipit papunta sa natanaw niyang bahay na di kalayuan sa nililiparan nila. Pinauna ang pipit na agad namang pumasok sa isang butas ng kesame ng bubong, upang duon ay sumilong at maghintay sa ~pagtila ng napakalakas na ulan.

“Salamat ulit kaibigan, pangalawang pagkakataon na tong ~sinagip mo ang aking buhay.” nanginginig na bigkas ni Pipito.

“Walang anuman yon Pipito, tungkulin ko sa sarili ang tumulong sa mga nangangailangan.”

“Akala ko’y katapusan ko na.”

Basang-basa ang dalawa ng sila ay makasilong at sa labas ay lalo namang tumitindi ang galit ng ulan, sapagkat sa malalakas na ingay ng patak na tumatama sa bubong nito. Wala silang makita sa paligid, madilim na madilim sa butas na kanilang pinasukan, liwanag lang ng kidlat ang nagsisilbing panandaliang ilaw kapag ito’y dumarating. Awang-awa naman si Joel kay Pipito na nanginginig naman sa lamig dahil sa pagkakabasa ng kanyang manipis na katawan.

“Ni..la..lamig ako Joel.” nanginginig na bigkas ni Pipito.

“Ganun ba. Paano ito hindi naman ako maaring makalabas para makakuha ng dahon.”

“Ibalot mo itong tuyong damo sa kanyang katawan.”

“Ha! Sino ka?” gulat na reaksiyon ni Joel at sinundan pa ng isang tanong.

“Nasaan ka?”

“Narito ako sa iyong gawing kanan.” sagot ng tinig.
Tama namang biglang kumidlat at bahagya niyang nakita ang isang anino, ito ay humugis na isang ibon. Kinuha ang tuyong damo at dagliang ibinalot sa nanlalamig na katawan ng kaibigan.

“Salamat sa iyo.” bigkas ni Pipito sa kausap.

“Hindi ka na ba nilalamig?.”

“Unti-unti ng nagkakaroon ng init ang aking buong katawan.”

“Mabuti naman.”

“Joel ang pangalan ko, at siya ay si Pipito. Kami ay mga ibong maya.”

“Ako naman si Liwi isang langay-langayan.”

“Hinahanap namin kasi ang bahay nila Pipito ng kami’y biglang abutan nitong malakas na ulan.” pahayag ni Joel sa ibon.

“Ganun ba.”

“Nagpapatila ka rin ba ng ulan rito.” tanong ni Pipito sa ibon.

“Hindi, dito ako nakatira.”

“Ah….”

“Natutuwa nga ako kahit paano ay may naligaw na tulad niyo sa aking butas. Matagal kasi akong hindi nakakita ng mga ibong katulad ko. Kapag mayroong ngang nagagawi sa aking madilim na tahanan, ay palagi akong nagpapakuwento tungkol sa magagandang makikita sa labas ng paligid.”

“Wala ka bang kasama rito?” tanong ni Joel.

“Meron naman, yung kasama kong daga, siya ang nagsilbing tagapag-alaga ko, ~kumalinga at nagdadala sa akin rito ng pagkain. Napakabuti niya, sa paglipas ng maraming panahon siya ang nakalakihan at tinuring kong kaisa-isang kasama.”

“Nasaan na siya?”

“Malamang nariyan lang sa labas, sumilong din tulad niyo, siguro’y nagpapatila rin at naghihintay ng pagbaba ng tubig sa mga kanal.”

“Ang pamilya mo?” tanong ni Joel.

“Mayroon, subalit hindi ko alam sa kanilang mga sarili kung ako’y nanatiling buhay pa.”

“Nasaan na ang mga magulang at kapatid mo?” habol na tanong naman ni Pipito.

“Sila’y nangibang bayan na. Narito ako at naghihintay na lang sa kanilang pagbabalik, sa pakiwari ko ngayon ako’y wala ng hinihintay pa. Madaming araw na ang lumipas, ang pangako nila ay parang isang bula na palutang-lutang sa hangin at ngayon ay pumutok na.”

“Bakit hindi ka sumama?” tanong ni Joel.

“Hindi maaari?”

“At bakit naman hindi?” usisa ni Pipito.

“Hindi ko maaari pang magamit ang aking mga pakpak. Pagkapisa ko pa lang sa itlog ay mayroon nang pagkakaiba ang aking mga pakpak, na ibang-iba sa aking mga kapatid. Hindi na ito lumaki at ayaw tubuan ng maraming balahibo ang aking dalawang pakpak. Sa paglipas ng mahabang panahon nananatili akong walang silbi sa paningin ng aking sariling pamilya.”

“Ibig mong sabihin iniwan at pinabayaan kanila sa kalagayan mong iyan.” bigkas ni Joel.

“Paslit pa ako nuon, hindi ko lubos na maunawaan ang lahat. Subalit bitbit ko pa rin sa aking alaala ang hapdi ng puso.”

“Bakit naman?”

“Madalas akong ~kinukutya at sinasaktan ng aking mga kapatid, pinag-kakaisahan at ~nilalait, pinaglalaruan ng iba pa naming kauring ibon. Ang pinakamasakit sa lahat ay hindi nila ako tinuturing at sinasama sa anumang usapan ng aming pamilya.”

“Nais mo bang ~ipabatid na sinasaktan kanila, lalo na ang iyong pisikal na katawan.” usisa ni Pipito.

“Oo, sana nga’y kung puro pangkatawan na pagmamalabis lang ginagawa nila, hapdi nito ay puwede kong tiisin, sugat nito ay siguradong gagaling. Subalit mas tagos ang sakit sa aking laman, ang binibitawan nilang masasakit at nakakainsultong mga salita, ang hindi nila ~pagkilala sa akin bilang bahagi ng kanilang pamilya, ang paghamak at dungis na iniwan ng kanilang pananakit sa mortal na pangangatawan, ay dagliang lumusot sa aking kaloob-looban ng aking buong pagkaibon. Ang pang-aabuso ng ibang kauri sa dati’y kompleto pang sarili, ay sumira sa aking ~linagñag.”

“Kay lupit ng iyong sinapit sa sarili mong pamilya at sa iba pang walang-awang kauri natin.” sabi ni Pipito.

“Pakiramdam ko’y wala nang natitirang ~dangal sa akin. Pilit kong gustong sagutin ang tanong sa aking sarili. Pero naiintindihan ko na ang lahat ngayon, magiging pabigat lamang ako sa kanila. Kakaiba ang aking itsura sa karaniwang ibon, hindi puwedeng mahalin o kahit ~kilalanin man lang. May mga paniniwala ang mga nakakatanda na isang sumpa at malas raw ang magka-anak ng tulad ko.”

“Kailangan na sigurong burahin ang ganitong nakaugalian nating maling paniniwala, na wala namang matibay at sapat na ~batayan. Sa pananaw ko ay hindi ~makatuwiran at hindi rin tama ang basta-basta ka na lang pinabayaan ritong nag-iisa.” paliwanag ni Pipito.

“Alam mo hindi na ayon sa kung ano ang wasto. Alam naman nating lahat ang paglipad ay isang mahalagang bagay para sa buhay ng isang ibon. Ngayon sabihin mo sa akin munting pipit kung ano pa ang dahilan na dapat ipagpatuloy ang buhay sa labas.”

“Kaibigan, alam kong hindi marahil nararapat na pangunahan ang iyong nadarama sa loob. Sa mga ~tinamo mong kalupitan at ~pag-aalipusta, ay hindi ko pa rin lubusang maiintindihan kung ano ang laman ng isip at puso mo. Subalit dapat nating buksan ang kaisipan na matagal na nating sinarado. Sabay ng pag-giba mo sa mataas na dingding na hinarang sa iyong puso, upang ~makalagos ang dumudungaw at bumabati sa iyong bagong umagang paparating.”

“Ewan ko. Ewan ko. Kung mayroon pang darating.” malungkot na tinig ng ibong langay-langayan.

“Aking kasama nagawa mo na ba ang mga bagay na dapat mong ginawa, o nakita mo na ba ang mga bagay na dapat mong makita.”

“Ano ang pinapakahulugan ng iyong mga salita munti kong ibon? Hindi kita ganap na maunawaan.”

“Hindi lang naman dalawang pakpak ang magpapabuo sa iyong pagkaibon. Nariyan pa iyong mata, tenga, paa, bibig at higit sa lahat ang iyong puso at kaisipan. Nakaligtaan mo na yatang mas mataas ang nalilipad ng matang ~mulat, tengang handang makinig, paang naglalakad sa tamang direksiyon, bibig na nagsasalita ng makabuluhang bagay, isip na handang ~magnilay ng matuwid sa ~antas ng ~kamalayan, at pusong handang umunawa para magmahal ng tapat at ~wagas. Kaysa sa dalawang pakpak na lumilipad ng walang ~nilalayon sa buhay.”

“Paano ko magagawa ang mga sinasabi mo? Hindi ko naman nakita ang pagsikat ng araw, o ang paglubog ng buwan, ang pagbuka ng bulaklak o mga punong nagtataasan. Lumaki akong kadiliman ang laging kasa-kasama, tinatakpan niya ang mga kakulangan sa aking katawan. Ano pa ang magiging ~kabuluhan nito sa akin?”

“Kailangan mong kilalanin ang iyong buong pagkaibon, maniwala ka dapat sa iyong sarili, bigyang halaga at magtiwala sa iyong kakayahan. Bigyan ~katwiran ang iyong pagkakasilang rito sa ating inang mundo.” habol ni Joel.

“Natatakot ako, hindi ko alam kung magagawa ko pa ngayon yon.”

“Hindi pa huli ang lahat, kailangan mong gawin ito, para sa iyo, dapat lumaban ka, huwag mong hayaang matalo ka ng damdamin mo, ~pananagutan mo ito sa iyong sarili, ikaw lamang ang makakapagbigay sigla ulit dito. Maaaring kang mabuhay at bigyan mo ng bagong ~layunin ang buo mong pagkaibon. Harapin mo ito at laging punuan ang kulang.” paliwanag ni Pipito.

“Sana’y singdali ng iyong pagkakasabi ang mga bagay na gusto mong mangyari.”

“Kaibigan, nabigyan mo nga ng pagkakataon ang iyong sarili, na magkaroon ng isang matalik na kaibigan na hindi mo naman kauri, ang dagang ~kapanalig sa mahabang panahon, magkaiba man ang inyong anyo, subalit ang puso niyo ay iisa lang ang mukha, nagawa mong mahalin at pahalagahan ang inyong pinagsamahan. Bakit hindi mo maaring buksan? At bigyan ng pagkakataon ang iyong puso sa iba pang mga mabubuting nilikha. Subukan mong ~magnilay-nilay, ~kilalanin at ikalugod mong lumakad ka ng matuwid, kasabay sa dahan-dahang pagtapak sa masasamang nakaraan. Ito lamang ang magpapalaya sa’yo kaibigan. Sa kulungan na ikaw rin mismo ang nagkukulong sa buo mong pagkaibon. Umpisahang wasakin ang mga rehas ng iyong sariling kulungan, ~kalagan ang tali sa iyong mga paa, upang ganap na lumaya patungo sa mas maliwanag na landas ng pagsisimula.” pahabol pa ni Pipito.

“Ito na siguro ang itinakda ng Lumikha na buhay para sa akin, ang magkaroon ng kakulangan at mabuhay sa mundo ng kadiliman.”

“Liwi, liwi, liwi wala siyang kinalaman sa anumang nangyayari sa’yo, maaaring ibang nilikha ang may kagagawan nito, o maaari ring ito’y isang likas na daloy ng buhay na kailangan nating paglabanan. Huwag mo sa kanya isisi ang mga ito, hindi niya kagustuhan na ikaw ay magkaganyan, o maganap sa iyo ang masasakit na pangyayaring ito. Hangad niya na tayo ay lumigaya pero wala sa kanya o hindi sa kanya nakasalalay ang ikagaganap nito. Nasa atin, nasa ating puso at kaisipan kung paano haharapin ang buhay natin sa kasalukuyan. Nasa atin ito kaibigan, ang hinahanap nating kaligayahan.” sabi ni Joel.

“Ewan ko, ako’y nalilito. Ang tanging hangad lang naman ng aking puso ay magmahal, at mahalin ng tapat at walang ~pag-aalinlangan.”

“Ikaw lang makakatulong sa iyong sarili ngayon Liwi, ~harapin mo ang takot na bumabalakid sa’yo. Marami pa ring mga tulad naming mga nilalang na handang umunawa at intindihin ang iyong kalagayan. Magmahal ng ~wagas na hindi tinitingnan ang di-kompletong pangangatawan, at ganuon din ang iyong mapait na nakaraan. Bagkus sila ay iyong magiging ~patnubay at makakatuwang sa habang buhay. Pag-uunawaan at pagtutulungan ay kailangan maging ~sandigan para sa gagawing pagbabagong buhay. Subalit hindi maaaring isa lang ang kumilos dito, kailangan ay parehong magtulungan, dapat nating ~saklolohan ang ating sarili na maiahon sa pagkakahulog sa isang bangin, katulong at ~kaagapay ang isang nagmamahal sa’yo at minamahal mo. Kailangan mong maniwala sa iyong kakayahan, lalo na sa iyong sarili. Matuto kang magbigay-tiwala sa ibang nilalang na mayroong malinis na hangarin.” paliwanag ni Joel.

“Mahirap para sa akin ang mga sinasabi niyo.”

“Umpisahan mong buksan ang iyong mga mata, ~pukawin mo ang iyong puso sa matagal na pagkakahimbing. Upang iyong matanaw ang malinaw na kinabukasan, nakabatay ito sa paglimot natin sa nakaraan, hindi mo maipagpapatuloy ng mahusay ang buhay, kung hindi mo pinapakawalan ang mga nakalipas na pagkakamali, o ~hapdi na naganap sa nakaraan na nasa loob ng iyong puso. Sobra sobra ang ating oras at punong puno tayo ng walang hanggang panahon na para ulit-ulitin ang ating mga kamalian, ngunit isang beses lang naman ang kinakailangan natin para itama ang ating mga pagkakamaling nagagawa, o ang magpasiya na tanggapin na ang sinapit para makapagsimula na ng tuluyan.” paliwanag ni Pipito kay Liwi.

“Pagod na ang aking isip sa paglalakbay, hapo na ang aking puso sa paghahanap ng kasagutan. Oras ay kaytagal at kainipan ang ~kapareha sa paghihintay ko sa panahon ng paglisan, o kaya’y tuluyan ng wakasan ito para matapos na ang lahat ng paghihirap ko.” ~tumatangis na bigkas ng ibong langay-langayan.

“Liwi, hindi ko hinuhusgahan ang iyong sarili at ang iyong malulupit at masasakit na sinapit, tama na hindi ko batid ang tunay na iyong nadarama, pero wala tayong karapatan ~kitilin ang ating sarili, walang dangal at duwag lamang ang sumusuko sa daluyong ng buhay na ating hiniram lamang. Iisa lang ang pagkakataong ito at dapat nating pagka-ingatan. At baka sa huli ay ito lamang ay iyong pagsisihan, na hindi na maaari pang mabalikan.”

“Ano ba ang nararapat kong gawin?”

“Huwag ka lamang mainip, huwag kang bumitiw, sa ating buhay ang isang bagay na buong ninanais at lubos na pinaghirapan, ay magbubunga ng magagandang mga bagay. Lahat ng ito na nakikita nating maganda ang binunga, ito’y lubos na pinaghirapan ng sino mang mayroong ~busilak at kabutihang-loob sa puso. Nasisilip ko sa loob at nadarama sa likod ng iyong damdaming ~nagkukubli, ang ~marangal mong ~hangarin, at ang ~bukas palad na ~nananahan, na iyong pinipigilang lumabas sa iyong puso.” paalala ni Pipito.

– Kamalayang Kalayaan

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s