No to Mining

Lumipad na ang dalawa upang umpisahang hanapin ang bahay ni Pipito, kung saan-saan na sila nakapunta at maraming mga puno ng buko ang dinapuan sa ibat ibang lugar, ngunit hindi pa rin nila ito natagpuan. Kaya habang naghahanap ay nakakita ng isang puno ng akasya si Pipito at Joel, pinagpasiyahan magpahinga ng sandali dahil sa tindi ng araw ng katanghaliang yon. Habang pinapaypayan ng kanilang sariling pakpak ang katawan, may tinig na biglang nagsalita at ito’y kinagulat nila.

“Nalulungkot ako.” sabi ng tinig.
“Ha!” nabiglang reaksiyon ni Pipito.
“Ikaw ba yon Joel?”
“Hinde! Hindi naman ako nagsasalita rito.”

Lumingon-lingon at hinanap sa paligid kung sino yung nagsalita. Subalit wala naman makitang ibang nandoon at siguradong dalawa lang silang naroon.

“Ako iyon.” sabi ulit ng tinig.

Medyo kumakabog na ang dibdib ni Pipito at Joel at binabalak na nilang lumipad, ng biglang narinig nila ulit ang tinig at tila ito’y nakikiusap.

“Huwag muna kayong umalis, tumingin kayo sa ibaba niyo, narito ako.”
Sinilip nung dalawa ang ibaba at nakita ang nakaukit at kulubot na mukha ng punong akasya. Ito pala ang nagsasalita at kumakausap sa kanila, kaya lumipad ang dalawa sa isang sangang maigsi na malapit sa mukha ng puno.

“Tinakot niyo kami mamang puno.” sabi ni Pipito.

“Ipag-paumanhin niyo sa nagawa ko mga munting ibon.” mapakumbabang salita ng puno.

“Pipito po ang pangalan ko, ako’y isang ibong maya!”

“Ako naman ho si Joel.”

“Nalulungkot kasi ako, gusto kong may makausap.” sabi ng punong akasya na nababanaag ang kalungkutan sa kanyang mukha.

“Bakit po kayo nalulungkot?” tanong ni Pipito.

“Mayroon kasi akong natanggap na masamang balita tungkol sa aking mga kamag-anakan kong mga puno.”

“Ano ho yon?” bigkas ni Joel.

“Sinabi sa akin ng isang ibon na may masama raw nangyari sa kanila, wala na raw sila doon.” humihikbing sabi ng punong akasya.

“Wala? Saan po sila napunta?” usisa ni Pipito.

“Pinagpuputol sila duon sa may kabayanan.”

“Bakit po?” tanong ni Pipito.

“Nakakasagabal raw sila sa isinasagawang pagpapalawak ng kalsada. Matagal na panahon na silang naroon, mula ng isilang ang lolo ng lolo ng mga tao. Hindi ako makapaniwala sa pagkawalang-awa ng mga uring may mas magandang kapalaran kaysa sa atin dito sa daigdig, dinadakila natin dahil sila ang bukod na pinagpala sa atin ng Maylikha. Mga ninuno kong ilang daang dekada ang dinaanan, saksi sa ~pagbabago ng panahon at kapaligiran. Ngayon ilang minuto lang silang pinutol ng mga malulupit na tao. Para raw ito sa tinatawag nilang ~kaunlaran, sa daanan ng mga sasakyan na nagbubuga ng usok, usok na maiitim at nakalalason. ~Nagdudulot ng matinding karamdaman sa kanilang baga at unti-unting ~kikitil sa kanila. Hindi ba nila alam ang ~kahalagahan namin, isa kami sa mga sumisipsip at naglilinis ng mga masasamang usok na iyon, pagkatapos ay pinutol na parang isang bagay na walang halaga, ~kaylupit nila talaga.” salaysay ng punong Akasya.

“Naiintindihan ko ang nararamdman mo kaibigang puno, ako man ay biktima ng ~karahasan nila.” sabi ni Joel.

“Ako’y lubos na nagtataka, pinagkalooban naman sila ng katalinuhan ng ating Maylikha na higit sa atin. Bakit parang hindi nila alam na sila’y nakakapinsala na.” tanong ni Pipito sa mga kausap.

“Hindi lang naman nakasasapat ang talino, kailangan mong pag-isahin sa iyong puso ang malawak na pang-unawa at ~damhin ang nasa loob ng bawat isa.” tugon ni Joel.

“Akala kasi ng mga tao ay singlawak na ng mundo ang karunungan nila. Subalit kung iyong titingnan, iisipin at ~susuriin, lahat naman ng narito sa ating daigdig ay sa isang maliit na bagay lang nagmula. Tulad ng mga tao, wala silang karapatang magyabang na sila ang pinaka-matalino o pinaka-mahusay o kaya’y pinaka-marunong sa lahat, dapat nilang pagmasdan sa kalawakan na tayo ay pare-pareho at isang maliit na tuldok lamang. Para sa akin tayo ay pantay-pantay lang.” sabi ng punong Akasya.

“Subalit mamang puno marami pa rin ang nagyayabang sa sarili at pinaiiral ang diskriminasyon sa paligid niya.” hirit ni Pipito.

“Kaya nga totoong mayroon silang nagagawa na hindi ko kaya ngunit meron naman akong ~kaya na hindi naman nila kayang gawin. Bawat isa sa atin ay mayroong kanya-kanyang kakayahan na natatangi, lahat tayo ay magkakaugnay na may pangangailangan sa isa’t isa. Kailangan lang ay matuto tayong ~kumilala at gumalang.”

“Wala na po yata talagang paggalang sa atin ang mga tao?” sabi ni Pipito.
“Mga kaibigang ibon huwag na kayong magtaka kung sa iyong pagbalik ay wala na kayong madadapuan, at ngayon alam niyo na kung ano ang sagot sa magiging tanong niyo.”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s