Gising Na

Habang kinakausap ng mga ibon ni Pedro ang Agila, ay natanaw pala ni Pipito ang napakalaking ibon na ngayon niya lang nakita. Siya ay ~namangha at humanga sa laki, sa gilas at kisig ng mga pakpak nito.

“Tama ka kaibigang Agila, baka maging huli ang lahat at sa pagnanais nilang makita ka pa, sa kanilang pagtitig at pagtingala sa kalangitan ay tuluyan na silang mabigo.” sabi ni Jaime.

“Huwag sanang umabot, na sa aklat ka na lang makikita ng mga susunod na ~salinlahi.” nababagabag na salita ni Ka Leroy.

“Nakalulungkot nga itong nangyayari sa atin ngayon, dahil sa kasakiman ng mga tao, hindi na nila ~alintana ang nagagawa nilang ~kapinsalaan.” habol ni Doray.

“Ang lahat ng mga ito mayroong ring kabayaran sa kanila, tulad ng pagputol ng mga puno sa bundok ng isang probinsiya. Maraming tao ang nalunod ng mayroong biglang dumating na malaking ~agwahe sa isang nayon ng Bisaya. Marami ang namatay, babae, lalake, bata, matanda walang pinili ang naminsala. Sa isang ~iglap nawala ang napakaraming buhay dahil sa mga taong hindi mabusog sa kanilang hinahawakang kapangyarihan.” ~nakagigimbal na salaysay ng Agila.

“Nag-uumpisa na ang ganti ng inang ~kalikasan sa sangkatauhan, patuloy na mauulit ito kung hindi matitigil ang kanilang ~pang-aabuso sa ating kapaligiran. Maraming mga mabubuting tao ang nadadamay dahil sa ~pagka-gahaman nila, at sa labis-labis na paghahangad sa kayamanan, dati rati’y ang kabundukan kay gandang tanawin at pagmasdan, subalit ngayon ito ay unti-unting nahahati at nauubos dahil sa pagkuha nila ng mga bato’t buhangin. Maraming tao ang sapilitang inagawan ng hininga sa ~pagguho ng kanilang mga bahay na malapit sa mga kabundukan. Ito’y kagagawan ng iilang taong walang natirang bait sa kanilang mga sarili, na ang mahalaga sa kanila ay kapangyarihan at ang yaman lang. Nasagad na ang pagtitimpi ng inang kalikasan sa ~kalapastanganan ng tao, tila nakalimutan na nila ang paggalang sa lahat ng ~lalang ng nakakataas sa atin, totoong ngang lahat ay may hangganan rin.” ~himutok na sabi ni Ka Leroy.

“Tama po kayo. Lahat ng bagay sa daigdig ay mayrong hangganan, kung mayroong simula mayroon ding katapusan, ang lakas ay may ~humpay rin.” balik at may pagsangayon ng magalang na Agila kay Ka Leroy.

“Kinaligtaan na yata nila na tayo ay narito para mabuhay at pahalagahan ito, hindi ang kumitil ng buhay.” bigkas ni Ka Leroy.

“Kailan po kaya sila matututo? Kailan po kaya sila magbabago ka Leroy.” singit ni Walter.

“Kaya nga hangga’t di nila matagpuan ang puno’t dulo ng buhay. Hanggang hindi pa nila naiintindihan ang tunay na dahilan ng ating pagkakasilang. Lahat ay masasayang lang, mawawalan din ng ~saysay.” sabi ni Ka Leroy.

“Ano po ang kailangang gawin? Ano po ang tunay na dahilan ng ating pagkakasilang.” tanong ni Jaime.

“Kailangang hanapin mo ang Maykapal, tanggapin at ihimlay mo siya sa iyong puso, panatilihin mo siyang isama sa iyong pamumuhay, sa loob at labas na iyong ginagalawan, dahil siya ang kahulugan, siya ang tunay na dahilan, at nagwikang siya ang simula at hangganan.” sagot ng Agila.

“Saan ka ngayon tutungo?” tanong ni Doro.

“Hindi ko alam, ang mahalaga ako ay makaalis at makalayo sa mga tao. Kung ako’y hindi ~papalarin at kanilang ~masupil, ang mahalaga sinubukan kong humanap ng panibagong daan, kahit ang daraanan ay alam kong baka dito na magwakas, at tayo’y hindi na muling magkita pa. Paalam sa inyo mga kaibigang ibon.”

– Kamalayang Kalayaan

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s